Je geeft leiding in je organisatie. Maar geef jij ook leiding aan jezelf?

Deze vraag stel ik aan de directeuren en ondernemers die bij mij komen. Niet als provocatie, maar omdat ik ze graag wakker wil schudden op een manier die ze nergens anders meemaken.

Want wat ik zie is een patroon dat me elke keer weer raakt. Mensen die anderen met gezag en warmte leiden. Die precies weten wanneer iemand vastloopt, wanneer een team de verkeerde kant op gaat, wanneer er iets gezegd moet worden wat niemand durft te zeggen. Ze doen het zonder aarzelen.

Maar thuis, in hun relatie, in hun eigen binnenwereld, geldt dat allemaal niet. Daar wordt niet uitgesproken wat er echt speelt. Daar wordt gestuurd op wat praktisch werkt, op wat het gezin draaiende houdt. En de vraag “leid ik mijzelf eigenlijk wel?” wordt nooit gesteld, omdat er altijd iets urgenter is. Iets wat eerst moet. Iets wat niet kan wachten.

Maar ondertussen wacht er wel iets. Al jaren soms. Vorige week schreef ik over hoe de echte behoefte niet gevoeld wordt, laat staan uitgesproken. Wat ik daar niet bij zei: dat is niet alleen een relatievraagstuk. Het is een leiderschapsvraagstuk. Een leider die zichzelf niet kent, die niet weet wat hem werkelijk drijft, wat hem leegtrekt, wat hij diep van binnen nodig heeft, heeft een blinde vlek die vroeg of laat zichtbaar wordt. In zijn relatie. In zijn team. In zichzelf.

Ik heb mensen in mijn praktijk gehad die twintig jaar lang bergen hebben verzet, en op de vraag wat zij zelf willen, stil vielen. Niet omdat ze het niet wisten. Maar omdat ze het zichzelf nooit hadden gevraagd.

Dat raakt me. Elke keer weer. Radicaal eerlijk zijn naar jezelf is niet iets wat je doet. Het is iets wat je moet durven zijn. En dat is precies waar het voor de meeste mensen vastloopt. Ze zijn er zo aan gewend geraakt om door te gaan, door te presteren, door te leveren. Voor anderen. Voor de organisatie. Voor het gezin. Maar niet voor zichzelf.

De leiders die ik zie doorbreken, op het werk én thuis, zijn niet degenen die harder gaan. Het zijn degenen die zichzelf serieus nemen als mens, niet alleen als professional. Die de moed hebben om radicaal eerlijk te zijn over wat ze nodig hebben. Die dat dan ook zeggen, naar zichzelf én naar de mensen die het dichtst bij hen staan.

Dat is geen zachte vaardigheid. Dat is de kern van leiderschap.

Want hoe kun je anderen leiden als je jezelf niet kent?