Rock the bodem: waarom leiders die durven zakken, sterker staan!
We praten graag over groei, ambitie en resultaten. Over presteren, pieken, doelen behalen. Maar zelden hebben we het over de momenten waarop het even niet meer lukt. Waarop alles stilvalt. En toch is dat precies het moment waarop écht leiderschap ontstaat.

Ik noem dat punt bewust: rock the bodem.

Het is dat rauwe, stille moment waarop het oude niet meer werkt en het nieuwe zich nog niet heeft aangediend. Je voelt dat je in beweging moet komen, maar je weet niet hoe. Je staat stil, terwijl alles in je omgeving doordendert. En dan komen de vragen: Wat is er mis met mij? Waarom lukt het niet meer?

Voor veel leiders is dit een herkenbaar, maar ongemakkelijk moment. Ze hebben hun sporen verdiend. Hebben gebouwd, gedragen, gefaciliteerd. Ze zijn verantwoordelijk geweest voor groei, voor teams, voor verandering. Op papier klopt alles. Maar vanbinnen schuurt het. De bezieling is weg. De energie lekt. De richting vervaagt.

Wat er op dat moment gebeurt, is fundamenteel.

Het is geen zwaktebod. Het is een kantelpunt. Een wake-up call van je systeem. Niet om je neer te halen, maar om je uit te nodigen. Om opnieuw te luisteren. Niet naar de buitenwereld, maar naar binnen.

En juist dat maakt het lastig. Want de bodem confronteert. Het raakt een deel in ons aan dat we niet goed geleerd hebben te dragen: twijfel, onrust, emoties die we liever niet voelen. Piekeren. Onzekerheid. We zijn geneigd om snel op te lossen, te rationaliseren, dóór te gaan. Want zo zijn we succesvol geworden, toch?

We zijn opgegroeid in een prestatiemaatschappij, waarin hard werken beloond wordt. Waarin leiderschap vaak gelijkstaat aan daadkracht, richting geven, controle houden. Twijfel? Dat los je op. Emotie? Die parkeer je. We hebben geleerd dat je pas iets waard bent als je presteert.

Maar op de bodem werken die strategieën niet meer.

Je kunt je er niet uitdenken. Niet uitredden. Niet overheen stappen. En dat is precies de uitnodiging: om het oude patroon van fixen los te laten en iets nieuws toe te laten. Iets zachters. Iets radicaal eerlijkers.

Want juist in de chaos van binnen ontstaat helderheid. Niet door te vechten tegen wat je voelt, maar door het toe te laten. Emoties zijn geen obstakels. Ze zijn richtingaanwijzers. Ze vertellen je wat belangrijk is. Waar je grenzen liggen. Waar je verlangen zit. En waar het schuurt tussen wie je werkelijk bent en hoe je functioneert.

Rock the bodem vraagt moed.

De moed om stil te vallen. Om niet meteen iets te willen repareren. Om aanwezig te blijven bij jezelf, ook als het ongemakkelijk is. En vooral: om eerlijk te zijn over wat je niet meer wilt. Wat je los te laten hebt. Wat niet meer klopt, zelfs als het ooit goed werkte.

De leiders die ik begeleid, maken in deze fase vaak een fundamentele verschuiving door. Ze worden niet minder krachtig. Integendeel. Ze worden echter. Ze nemen niet langer beslissingen op basis van verwachtingen, maar op basis van waarden. Ze gaan leiden vanuit wie ze zijn, niet vanuit het plaatje dat ooit bij succes hoorde.

En het mooie is: hun omgeving voelt dat. Teams komen in beweging. Relaties verdiepen. Er komt rust, focus en draagvlak. Niet omdat ze harder werken, maar omdat ze congruenter zijn.

De bodem is geen eindpunt. Het is het begin van iets nieuws.

Een vorm van leiderschap die ruimte laat voor intuïtie. Voor pauze. Voor afstemming. Voor het ongemak dat bij echte verandering hoort. En dat is precies wat deze tijd nodig heeft.

We staan in een wereld vol transitie. Oude systemen wankelen. Zekerheden vallen weg. Meer dan ooit hebben we leiders nodig die niet alleen rationeel kunnen sturen, maar die ook gevoelsmatig kunnen navigeren. Die hun binnenwereld serieus nemen. Die zich niet groter maken dan ze zijn, maar ook niet kleiner. Leiders die niet bang zijn om te zeggen: „Ik weet het even niet.” En die juist dáárom richting kunnen geven die klopt.

Ik gun het elke leider om de bodem niet langer te zien als iets wat je moet vermijden, fixen of snel moet overstijgen. Maar als een bron. Een pauzeknop die je uitnodigt om opnieuw te kiezen. Om terug te keren naar jezelf. Naar wat wezenlijk is.

Want wie durft te zakken, komt dichter bij zijn kern. En daar, precies daar, ligt de stevigheid die echt leiderschap vraagt. Hoe ingewikkeld dit ook kan zijn! Ben jij klaar voor de volgende stap in jouw leiderschap?

Over Mayke Langenhorst
Mayke startte haar carrière als HR-professional na haar HBO-studie HRM en Universitaire opleiding verandermanagement. Sinds 2012 is ze eigenaar van ML coaching. Ze heeft haar levensverhaal “versmolten” met haar werk als business- en loopbaancoach. Zij is het levende bewijs dat je altijd in jezelf moet blijven geloven en onmogelijke doelen voor jezelf mag stellen. Mayke coacht ambitieuze professionals die een transformatie willen doormaken van een (werk)leven geleidt in door waan van de dag naar een het (werk)leven vanuit volledige eigen regie. Dus persoonlijk leiderschap tonen en het werkleven creëren dat ze ECHT willen leiden.

Dit artikel heeft gestaan in NRC Carrière.